Categorie archief: Belgie

Korte tripjes (2018)

Lang weekend begin mei start in de duinen van Oostduinkerke op de parking van Surfschool.be, in de voormalige vakantie”kolonie” De Zeebries. Vermits we geen toilet aan boord hebben gebruiken we voor het eerst de app “Hoge Nood” – handig! Volgende dag nog even koffie met nicht Sofie van de surfschool en dan richting Vlaamse Bergen – of zijn het toch heuvels – we nestelen ons op de Zwarte Berg in een gîte met “la tête dans les etoiles”. De camping vlakbij ziet er een aanrader uit, en er is ruim aanbod aan activiteiten: het zetelliftje, een bezoekje aan één van de lokale wijndomeinen, de typische Vlaamse Estaminets net over de grens, … We maken enkele van de vele uitgestippelde wandeltochten, en keren terug via de Catsberg. Heerlijk, zo’n tussendoortje!

DSC_1830DSC_1833DSC_1841DSC_1844

Aline kreeg van haar peter een bijzonder weekend cadeau eind mei: overnachten in een boomhut! Vergeet veredelde koterijen op hoogte of samengespijkerde palletten achter in de tuin: we talk serious business! We hebben afspraak in St Germain des Essourts, bij “les cabanes de Fontaine”. Geen lopend water of elektriciteit, maar wat een ervaring en een absolute hit for kids! Mits wat stilte in acht te nemen ontdek je ook klein wild in en rond het bos. We rijden ’s anderendaags door naar een gekend adres, camping Chateau des Tillieuls tussen Abbeville en St Valéry. Heerlijk ruime plek en prima zwembad met ligweide. We genieten even van de luxe. Waarna we wat verder het Parc Solomon opzoeken – een waanzinnig domein met meerdere klimparcours tussen de bomen, voor alle leeftijden en met diverse graden van moeilijkheid. We starten rustig, maar uiteindelijk doen we met drie de rode piste uit – chapeau Aline! Aan de kust slenteren we nog even langs het strand en door de kleine straatjes van Le Crotoy.

Het eerste weekend van juli intussen staat een “moeder – (oudste) dochter weekendje” naar Sevilla op het programma. Aline en ik beslissen om eveneens op stap te gaan. Het is prachtig weer, dus denken we zand – zee – strand en bellen nicht Sofie op met de vraag of we nog eens een nachtje op de Surfschool in Oostduinkerke kunnen staan. Geen probleem. We huren longboards en amuseren ons gedurende enkele uren te pletter in de branding. Oef, wel vermoeiend! We slapen die nacht dan ook als roosjes, tot ik plots een knal hoor en brandlucht ruik – het blijkt de lader te zijn die er de brui aan geeft. Dit wordt een klusje voor Henk-van-Weetjewel. De volgende dag fietsen we doorheen het natuurgebied St.-André en over de Hoge Blekker, om bij terugkeer nog het Visserijmuseum te verkennen. Een geslaagd weekend, het hoeft niet altijd ver van huis te zijn.

IMAG0153

stoere schipper

IMAG0156

eeuwenoud spel…

IMAG0165

de zee wint altijd

IMAG0183

geslaagd weekend !

Rondje Voeren (2017)

De Voerstreek stond al een poos op ons verlanglijstje. In mei hangen we – macht der gewoonte? – de fietsen achterop voor een tussendoortje en vertrekken richting Remersdaal waar we ons installeren op camping Natuurlijk Limburg. Beetje tegenvaller, tenzij je écht van honden houdt – er liepen er meer rond dan campinggasten, en in het e cafetaria mochten ze zonder probleem in andermans bord snuffelen. Toen iemand ook nog es een stoel van onze tafel vroeg om haar hond op te zetten, hadden we het wel gehad…

Gewapend met een fietskaart en wandelkaart trekken we op pad – om snel te ondervinden dat de fikse heuvels te pittig zijn voor weinig getrainde stadsmensen. We besluiten dan maar te gaan stappen en duiken het Veursbos in waar we de GR128 vervoegen die ons tot in Teuven brengt. Tijd voor een pitstop, die nemen we in het prettig gestoorde biercafé De Zotte Lambik. Bijgetankt klimmen we de Teuvenerberg op, om vervolgens via het dal van de Gulp richting Remersdaal te wandelen en zo terug naar de plek waar we onze fietsen achterlieten.

De volgende dag rijden we naar s’ Gravensvoeren, waar we even het Toerismebureau induiken. We hebben Aline immers wat ”ontspanning” beloofd. Er blijkt een speelbos in de buurt te liggen, waar we ons uitleven (…) met het bouwen van een takkenkamp. Het terrein blijkt verder weinig om het lijf te hebben, dus gaan we op stap. Na een korte klim flirten we een tijdje met de landsgrens, die hier nog aangeduid wordt met de oude grenspalen uit 1843. We doorkruisen een stuk van het reservaat Altenbroek, waar we diverse dassenholen opmerken. De dieren zelf laten zich evenwel niet zien. Via het dal van de Voer lopen we terug naar de bus.

De eerste kennismaking met de streek? Een prachtig wandelwalhalla, maar volgende keer zoeken we ons alvast een andere plek om te overnachten.

Voorjaar 2016: Zeeland, de Kempen, Eindhoven

Het voorjaar lonkt en we hebben er zin in: in de maanden april en mei worden diverse korte trips gemaakt; we lichten er 3 uit.

Tijdens de paasvakantie reserveren we in Zeeland, op camping De Rusen nabij Wemeldinge, een chalet en een staanplaats. Het idee is om de 3 kinderen in de chalet te laten slapen, terwijl we zelf in ons vertrouwde busje blijven. De plek is heerlijk rustig zo vroeg in het seizoen. Twee dagen is natuurlijk kort, maar op camping Linda huren we extra fietsen en vertrekken voor een flinke trot doorheen het vlakke land, aan de hand van de prima kaart met fietsknooppunten. We passeren de mosselgemeente Yrseke, volgen de zee tot in Krabbendijke, en steken vervolgens door naar het Kanaal door Zuid-Beveland. Deze gidst ons terug tot in de mooie jachthaven van Wemeldinge. ’s Avonds zoeken we Goes op voor een lekkere hap.

De volgende dag start met een uitgebreid ontbijt bij de gastvrouw. We rijden over de Zeelandbrug naar Zierikzee waar we als haastige toeristen ons beperken tot de highlights: de Zuidhavenpoort, de oude haven, wat flaneren door de kleine straatjes. Na een croque aan het water rijden we langs de dijken door naar Ouwerkerk. Daar is, in 4 originele caissons, het watersnoodmuseum ingericht. De betonnen caissons werden vanuit Engeland hierheen gesleept om de laatste grote dijkbreuk te dichten na de rampzalige stormvloed annex watersnood van februari 1953. We komen toch wel onder de indruk van de vele getuigenissen en het beeldmateriaal. De projectie, in de vorm van golven, van de namen van slachtoffers, is een sterke visuele vondst. Prima plek ook om met kinderen van diverse leeftijd te vertoeven.

Een tripje dat ons overtuigt om telkens weer terug te keren naar dit stukje Nederland. Makkelijk dichtbij, gevoel van ruimte, en fietsvriendelijk.

Schaapjes tellen op de dijk

schaapjes tellen op de dijk

P1060900

namen als golven

P1060892

Lekkers uit de zee

Pascal van het Weetjewel-VW-forum heeft aangeboden om even naar de bus te kijken. Saai voor vrouwlief en ons Aline, dus drop ik hen in het provinciaal domein De Averechten in Heist o/d Berg. Een schot in de roos! Het blijkt een superleuk natuurspeelpark te bevatten, pret en actie verzekerd. We installeren ons ’s avonds op camping Hof van Eeden. Mooie plek, lekkere frietjes, maar ook – hoe moet ik het zeggen – een apart publiek (denk: dik, overdadig getatoeëerd, luidruchtig). Na het ontbijt rijden we richting abdij van Tongerlo; we picknicken uitgebreid en bezoeken de indrukwekkende site. ’s Middags rijden we door naar Herentals en bezoeken er het educatief waterpark Hidrodoe. Voor jong en oud een uitgelezen plek om te experimenteren rond water, en uiteraard met de nodige waterpret!

IMG_20160506_130243IMG_20160506_162554P1060966

Half mei rijden we naar Eindhoven om er een California Exclusive te bekijken, die er te koop staat: een speciale uitvoering van de camperbus, met hoog dak, interessante indeling, en toilet aan boord. Het exemplaar in kwestie blijkt een zwaar leven achter de rug te hebben en is doordrongen van tabaksgeur, en ondanks de steeds dalende vraagprijs druipen we enigszins ontgoocheld af. We plaatsen onze Groene aan Strijp S, de voormalige Philipssite. De plek is in volle conversie, en dus een boeiend oord van creativiteit met ateliers, alternatieve winkeltjes en leuke eettentjes. Maar het is zondag, en de meeste zaken zijn dicht. We steken de grens terug over en slapen een nachtje op camping Houtum. Driewerf helaas – net als bij de vorige doortocht blijkt er een trouwfeest te zijn in de naburige feestzaal en doen we geen oog dicht. Doodjammer voor een camping die prima gelegen is en super goed uitgerust. Maar ons zien ze – definitief – niet meer terug.

P1060969P1060973P1060975P1060976P1060978P1060986P1060988

Sporen in de Borinage (2015)

Tijdens een gestolen weekend in 2014 hadden we een stukje van deze boeiende streek reeds ontdekt. Gedurende een periode van gedwongen thuiszitten besluit ik najaar 2015 voor een tweedaagse terug te gaan. Met de mooie herfstdagen dus de fiets aan de bus gehangen en vertrokken. Campings zijn schaars in de streek, maar ik vind een geschikte uitvalsbasis voor de geplande verkenning, vlak tegenover het kasteel van Beloeil, op de camping à la ferme (bas prix, bas confort…).

Ook deze kant van de Borinage is een voormalige mijnstreek waar tot in de jaren ’60 steenkool werd gedolven. De streek is doorkruist door talloze kleine kanalen en spoorlijntjes waarmee het zwarte goud werd afgevoerd. Langs het water is het heerlijk fietsen, heel wat spoorlijntjes zijn intussen verdwenen, maar wie zoekt vindt nog de sporen (!) in het landschap.Via google had ik een oud spoorplan uit 1938 gevonden, en het idee was om daarmee aan de slag te gaan.

De uithoek van Henegouwen is toeristisch een wat verlaten streek, evenwel met heel wat kleine plekken vol “petites histoires”, maar ook leegstaande stationsgebouwen en fabrieken. Altijd leuk voor urbex foto’s, binnen raken is geen groot probleem. Afspraak is natuurlijk dat je geen spullen ontvreemdt en enkel je voetsporen achter laat.

Natuurlijk zijn er meer evidente bezienswaardigheden: bekend zijn Le Grand Hornu met het museum voor moderne kunst, het kasteel van Beloeil, en Bernissart waar men de dino’s vond die in Brussels Natuurhistorisch museum staan. In het dorp staat trouwens een piepklein museum met een volledig skelet. De dames van de lokale toeristische dienst verwennen je met een massa nuttige info en brochures – wellicht blij om een enthousiaste bezoeker te zien. De oude mijnsite met een uniek bewaarde stoompomp is er eveneens het verkennen waard.

Sinds de lente van 2015 bestaat in Henegouwen ook een fietsknooppuntennetwerk die aansluit op Vlaanderen en Frankrijk, met een overzichtelijke kaart als absolute top-tip. Altijd rustige wegen, meestal verkeersvrij, soms wat ruw doorheen stukken bos. Wie de actieradius uitbreidt staat zo over de grens in Condé, een versterkt stadje, of Bavay met haar grote Romeinse opgravingen.

De campings die we in de streek zagen zijn euh… ouderwets charmant. Maar een wild plekje vinden lijkt me geen probleem. Een streek om te ontdekken tijdens een kortbij lang weekend of zo.